วันครู-อาจารย์ใหญ่


วันครูแห่งชาติ


ปาเจราจริยา โหนติ คุณุตตรานุสาสกา
ครูอาจารย์เป็นผู้ทรงคุณอันประเสริฐยิ่ง เป็นผู้พร่ำสอนศิลปวิทยา

ปัญญาวุฒิ กเร เตเต ทินโนวาเท นมามิหัง
ข้าพเจ้าขอนอบน้อมเหล่านั้น ผู้ให้โอวาท ผู้ทำให้ปัญญาเจริญ
ข้าพเจ้าขอกราบไหว้ครูอาจารย์เหล่านั้นด้วยความเคารพ


ความเป็นมา

จุดเริ่มต้นของการมีวันครู เกิดจากการปรารภของครูจำนวนมาก ที่แสดงถึงความสำคัญของครูในฐานะผู้เสียสละ ประกอบคุณงามความดีเพื่อประโยชน์ของชาติและประชาชน สมควรที่จะมีวันแห่งการรำลึกถึงความสำคัญของครู เพื่อเปิดโอกาสให้ครูได้พักผ่อน ตลอดจนถึงการกระทำกิจกรรมอื่นๆ เพื่อประโยชน์ของครู และการศึกษาของชาติตามสมควร

สอดคล้องกับ ในปี พ.ศ. 2499 จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี และประธานกรรมการอำนวยการคุรุสภากิตติมศักดิ์ในสมัยนั้น ได้ปราศัยในที่ประชุมครูทั่วประเทศ ถึงความคิดที่จะกำหนดให้มีวันครู

ในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 คณะรัฐมนตรีได้มีมติ กำหนดให้ วันที่ 16 มกราคมของทุกปี เป็น "วันครู" โดยถือเอาวันที่ประกาศพระราชบัญญัติครูในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2488 เป็นวันครู วันครู จึงเกิดขึ้นครั้งแรก เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2500

ตามการประกาศพระราชบัญญัติครูในราชกิจจานุเบกษาในปี พ.ศ. 2488 ระบุให้มี "คุรุสภา" (นิติบุคคล) ให้ครูทุกคนเป็นสมาชิกคุรุสภา โดยมีหน้าที่เกี่ยวกับสถาบันวิชาชีพครู ให้ความเห็นเรื่องนโยบายการศึกษาและวิชาการศึกษาทั่วไปแก่กระทรวงศึกษาธิการ ควบคุมจรรยาและวินัยของครู รักษาผลประโยชน์ส่งเสริมฐานะของครู จัดสวัสดิการให้ครูและครอบครัวได้รับความช่วยเหลือตามสมควร ส่งเสริมความรู้และความสามัคคีของครู

อาจารย์ใหญ่
ประชาชนผู้ให้การศึกษาแก่นิสิตแพทย์

อาชีพครู กับอาชีพหมอ (แพทย์) เหมือนกันอย่างหนึ่ง
คือการใช้ความรู้เพื่อรักษาผู้อื่น
ครู รักษาผู้อื่นด้วยการให้สติปัญญา หมอ รักษาผู้อื่นด้วยการแพทย์ 
เมื่อเห็นผู้รับมีความสุข เราก็สุขด้วย

" แม้ไม่มีลมหายใจ ก็อยากเป็นครูต่อไป "

พระยาอุปกิตศิลปสาร
อาจารย์ใหญ่คนแรกของประเทศไทย