เมฆน้อยคอยฝน

ต้นไม้แก่ ขอฝนจากเมฆน้อย


เมฆก้อนน้อยตอบเพียงว่า
น้ำฝนมีอยู่น้อย กลัวว่ามันคงจะไม่พอให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ

วันต่อมา เมฆก้อนน้อยก็ยังคงบอกเช่นเดิม มันน้อยไป จึงไม่พร้อมที่จะให้

เมฆก้อนน้อยจึงเดินทางล่องลอย และพยายามสะสมฝนเพื่อที่จะให้มันมากพอ พอที่จะทำให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ

เมื่อมีปริมาณมากพอ เมฆน้อยจึงกลับมา

แต่สิ่งที่พบข้างหน้า มีเพียงซากต้นไม้แก่ที่ตายแล้ว

เมฆน้อยได้แต่ร้องไห้ แล้วถามว่า ทำไมความพยายามของฉัน ไม่มีค่าเลยหรือ

ชายหนุ่มที่นั่งใต้ต้นไม้ จึงได้เงยหน้า แล้วบอกเมฆน้อยไปว่า

"การที่เราจะให้อะไรแก่ใครสักคนที่เรารักนั้น ไม่ต้องรอให้มากพอ หรือรอความพร้อมอะไรหรอก
ให้เท่าที่มี ก็ทำให้คนรับชื่นหัวใจได้ ความพยายามเป็นสิ่งที่ดี แต่มันก็มีเวลาเป็นเงื่อนไขนะ

อย่าไปรอให้รวย ถึงจะทำอะไรให้คนที่เรารัก อย่าไปรอให้พร้อม ถึงจะทำอะไรให้คนที่เรารัก
เพราะคนที่เรารัก อาจไม่มีเวลามากพอให้กับเรา
"

แล้วก่อนที่ต้นไม้แก่จะจากไป เขาได้ฝากว่า ถ้าเห็นเธอผ่านมา ให้บอกเธอว่า เขารักเธอ

เมฆน้อยหลั่งน้ำตาออกมาเป็นเม็ดฝนอย่างไม่ขาดสาย ให้กับต้นไม้ที่ไม่มีวันแตกใบให้ได้เห็นอีกต่อไป ตลอดกาล

จงทำในสิ่งที่อยากจะทำ
บอกคนที่เรารักทุกคนว่า เรารักพวกเขาเหล่านั้น แค่ไหน
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตาม ที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย เราไม่รู้เลย ว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง


จอร์จ คอลลิน