เด็กน้อยร้อยคำถาม


เด็กน้อย ร้อยคำถาม


"นี่อายายยยย" ... "ทามมายเป็นแบบนี้"

เวลาเจอคำถามของเจ้าตัวเล็กมาเป็นชุด คุณพ่อคุณแม่รู้สึกยังไงกันบ้าง?

เชื่อว่าบางครั้ง ก็แสนจะเอ็นดูในเสียงแหลมใสเจื้อยแจ้ว
บางครั้ง ก็แอบขำในคำถามสุดอินโนเซนส์
และบางครั้ง ก็อึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไงดี

ครั้งหนึ่ง คุณลุงของเด็กๆ ซึ่งยังไม่มีลูก เห็นหลานชายวัย 3 ขวบกำลังจะอมถ่านไฟฉาย
ลุง : โชกุน คายออกมาเดี๋ยวนี้ อมไม่ได้
โชกุน : ทำไมอมไม่ได้ ??
ลุง : มันมีสารเคมีน่ะสิ
โชกุน : สารเคมีคืออะไร ??
ลุง : สารเคมีเป็นโลหะหนัก อันตรายมาก
โชกุน : โลหะหนักคืออะไร ??
ลุง : ???? (เกาหัวยิกๆ พร้อมรำพึงกับตัวเองเบาๆ "ตูไม่น่าพูดกับมันเล้ย")

บางครั้งคำตอบที่ถูกต้องแท้จริง ก็ยากเกินกว่าที่เด็กน้อยจะเข้าใจ

ในเวลาที่ผู้ใหญ่มีอารมณ์ขุ่นมัว "ความรำคาญ" ในคำถามวกวน ที่ดูจะไม่จบง่ายๆ ก็อาจจะเกิดขึ้นได้เหมือนกัน

"แม่ยุ่งอยู่ ไปถามพ่อนะ เอ้า พ่อตอบลูกหน่อย"
"แม่นั่นแหละตอบ แม่รู้ทุกอย่าง"
พ่อแม่คู่ไหนเคยเปิดศึกแบบนี้บ้าง?
หลังจากเรียนรู้ว่า "มุขพ่อช่วยตอบ" ใช้การไม่ได้ แม่ก็ต้องปรับกระบวนท่าใหม่
เพราะถ้าความอยากรู้อยากเห็นของลูก สร้างความขุ่นข้องหมองใจให้พ่อแม่ เด็กน้อยจะเริ่มเรียนรู้ว่า เขาคือต้นเหตุของปัญหา แล้วเริ่มที่จะไม่อยากรู้อยากเห็นอีกต่อไป อันเป็นการปิดกั้นทักษะการคิดของลูกรักอย่างร้ายกาจที่สุด

จิตแพทย์เด็กบอกว่า "เนื้อหาคำตอบ" ไม่สำคัญเท่า "ท่าทีตอบสนอง" จากผู้ใหญ่
ถาม : "ทำไมต้องมีตา 2 ตา"
ตอบ : "ก็จะได้เห็นชัดๆไงคะ"
ถาม : "ทำไมไม่มีดวงอาทิตย์ตอนกลางคืน"
ตอบ : "ดวงอาทิตย์ให้แสงสว่างมาทั้งวันแล้ว กลางคืนก็ต้องพักผ่อนให้ดวงจันทร์ทำงานบ้าง"

เราไม่จำเป็นต้องตอบคำถามลูกให้ถูกต้องตามหลักวิชาการทั้งหมด พ่อแม่ก็ไม่ได้รู้ไปทุกเรื่อง ขอแค่ใส่ใจในทุกๆ คำถามของลูก และตอบด้วยความเต็มใจก็เพียงพอแล้ว

ทางออกหนึ่งที่แม่ใช้อยู่บ่อยๆ
"แม่ก็ไม่ทราบเหมือนกัน หนูลองไปถามคุณครูพรุ่งนี้นะ คุณครูต้องตอบได้แน่ๆ เลย" 



บทความที่เกี่ยวข้อง